Αξιολόγηση : Η νομιμοποίηση των απολύσεων….

Posted on Updated on


ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΚΟΡΔΗΣ

Πρόεδρος της Β΄ΕΛΜΕ Δυτ. Αττικής – Αιρετός στο ΠΥΣΔΕ Γ΄Αθήνας

nekordis – nekordis64.blogspot.com

«Όλοι θέλουμε την αξιολόγηση, με όποιον μιλήσετε στην ελληνική κοινωνία, με όποιον καθηγητή μιλήσετε, με όποιον δάσκαλο μιλήσετε λέει δεν γίνεται να μην αξιολογούμε πλέον.Θα εφαρμοστεί ο νόμος όχι βάζοντας αστυνομικούς και πυροβολώντας τα σχολεία. Όλα τα πράγματα εξελίσσονται και αυτή είναι η τέχνη της πολιτικής. Να κάνεις τη μεγάλη τομή, να πείθεις, να βρίσκεις συμμάχους, να υλοποιείς αυτό που χρειάζεται χωρίς να δημιουργείς βίαιες αντιπαραθέσεις χωρίς όρια. Φέτος θα εφαρμοστεί υποχρεωτικά, γιατί όσοι καθηγητές και δάσκαλοι δεν συμμετέχουν δεν θα μπορούν να έχουν καμία εξέλιξη. Όλα λύνονται και όλα ωριμάζουν και όλα αλλάζουν όταν υπάρχει η πρώτη βασική τομή» Α. Διαμαντοπούλου (22/1/2012)

«Να αξιολογηθούν όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι, όσοι έχουν τα προσόντα, την πρόθεση και την προσφορά, να παραμείνουν ή να μετακινηθούν σε άλλους χώρους όπου τους χρειάζεται το Δημόσιο. Όσοι δεν τα έχουν αυτά, να απολυθούν όπως και γίνεται και στον ιδιωτικό τομέα» . Α. Διαμαντοπούλου (23/1/2012)

Σύμφωνα με τον συγκεκριμένο παράγοντα, οι δανειστές απαιτούν να αρχίσει άμεσα η διαδικασία για τη μείωση των δομών και του αριθμού των υπαλλήλων του Δημοσίου, την αξιολόγηση των οποίων ανέλαβε γαλλική εταιρία. Το ίδιο στέλεχος ανέφερε, εμμέσως πλην σαφώς, ότι θα υπάρξουν και απολύσεις εν ενεργεία υπαλλήλων, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι «με την αξιολόγηση θα δούμε ποιοι «κουμπώνουν» με τις απαιτήσεις μας και ποιοι όχι». ΤΑ ΝΕΑ(7/2012)

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,

150.000 δημόσιοι υπάλληλοι, μεταξύ αυτών και χιλιάδες εκπαιδευτικοί, οδηγούνται στην απόλυση για να μας «ξανασώσουν» για πολλοστή φορά από τη χρεοκοπία. Η κ. Διαμαντοπούλου μας καθησύχαζε λέγοντας πως η εργασιακή εφεδρεία δεν αφορά τους εκπαιδευτικούς. Μας επεφύλασσε χειρότερο εφιάλτη, την απευθείας απόλυση. Στην εκπαίδευση είναι γνωστό ότι το υπουργείο «Παιδείας» προχώρησε το 2010 στην «αυτοαξιολόγηση της σχολικής μονάδας». Η προσπάθεια του έπεσε στο κενό αφού η πλειονότητα του εκπαιδευτικού κόσμου την απέρριψε. Τώρα με τον πρόσφατα ψηφισμένο νόμο 4024, στήνει ένα τιμωρητικό και ακραία νεοφιλελεύθερο μηχανισμό που θα αξιολογεί, θα βαθμολογεί και θα απολύει. Στα πλαίσια αυτά μιλούν για στελέχη διοίκησης και Διευθυντές-manager με αυξημένες αρμοδιότητες και ευθύνες.

Σήμερα η ελληνική κοινωνία ξέρει πολύ καλά ότι η λειτουργία του Δημόσιου σχολείου οφείλεται εν πολλοίς στους εκπαιδευτικούς, οι οποίοι αν και έχουν κατακρεουργηθεί ηθικά και μισθολογικά συνεχίζουν να εργάζονται με τον ίδιο ζήλο και να μορφώνουν τα παιδιά του λαού. Με το κλείσιμο των σχολείων και την αξιολόγηση θέλουν να φορτώσουν στις πλάτες του κάθε εκπαιδευτικού το βάρος της πιθανής απόλυσης του, να πείσουν την κοινωνία πως υπάρχουν πολλά σχολεία και πολλοί τεμπέληδες εκπαιδευτικοί, να πλασάρουν το παραμύθι πως μόνο οι «ακατάλληλοι» εκπαιδευτικοί απολύονται, να αναγκάσουν όσους παραμείνουν να είναι υποταγμένοι και να μην προβάλουν αντιστάσεις στην καταστροφική εκπαιδευτική πολιτική και στο «νέο» σχολείο της αγοράς. Μάλιστα τονίζεται ότι «οι επιδόσεις των μαθητών θα καθορίζουν την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών»! Αγνοούν το Υπουργείο Παιδείας και οι «ειδικοί μας» ότι σε κάθε γεωγραφική περιοχή υπάρχει κοινωνική, οικονομική, μορφωτική, δηλαδή ταξική διαφοροποίηση;

Με το νέο μισθολόγιο και την αξιολόγηση κάθε συνάδελφος/ισσα θα αγωνιά και θα αγωνίζεται όχι για το συλλογικό καλό, αλλά για την ατομική επιβίωση μέσα από ένα πλέγμα αξιολόγησης και απόκτησης βαθμολογικού και μισθολογικού πλεονεκτήματος έναντι άλλων, αφού δε θα παίρνουν όλοι τον επόμενο βαθμό, αλλά ένα ποσοστό αυτών που το δικαιούνται. Είναι φανερό το «Νέο Σχολείο» μας θέλει υποταγμένους και φοβισμένους. Εξάλλου δεν είναι τυχαία τα πεδία στα οποία θα εξετάζονται και θα αξιολογούνται οι εκπαιδευτικοί:

Ø Μέσα και πόροι: Αφού το κράτος δεν δίνει χρήματα τι κάνεις ως εκπαιδευτικός για να το ενισχύσεις οικονομικά; Με ποιες διαδικασίες θα βρεις χρήματα για να λειτουργήσουν τα σχολεία; Πώς θα δικτυωθείς στην τοπική και όχι μόνο κοινωνία για ανεύρεση πόρων και χορηγών;

Ø Οργάνωση και διοίκηση σχολείου. Με βάση και την διοικητική αναδιάρθρωση που είναι στα σκαριά πώς ως εκπαιδευτικός συμβάλεις στην εύρυθμη λειτουργία του σχολείου και πώς οργανώνεις τις λειτουργίες ώστε να περνάει η πολιτική, οι επιδιώξεις και οι αποφάσεις της πολιτείας για το σχολείο; Οι αγωνιστικές διεκδικήσεις στέκονται εμπόδιο στη λειτουργία αυτή, τι στάση κρατάς εσύ; Κατά πόσο είσαι πειθήνιο όργανο της διοίκησης;

Ø Κλίμα και σχέσεις: Βοηθάς να ξεπεραστεί η κρίσηπου ταλανίζειτην ελληνική κοινωνία; Απαλύνεις τον πόνο των γονιών που τα παιδιά τους δεν έχουν βιβλία; Βοηθάς για να καταλάβουν οι γονείς ότι είναι υπεύθυνοι για τα παιδιά τους που κρυώνουν στο σχολείο, που δεν έχει πετρέλαιο, και ότι είναι υπόθεση των ίδιων των γονιών η λειτουργία του σχολείου και όχι υποχρέωση της πολιτείας απέναντι στους πολίτες;

Ø Εκπαιδευτικές διαδικασίες και εκπαιδευτικά αποτελέσματα. Τι πρωτοβουλίες παίρνεις καθηγητή , για να σηκώσεις στις πλάτες σου τις καινοτόμες δράσεις του υπουργείου; Ποια προγράμματα έχεις εκπονήσει στην τάξη σου; Τι κάνεις για να αναδειχθεί το σχολείο σου ως πρωτοπόρο στην αριστεία; Γνωρίζεις ότι εσύ είσαι υπεύθυνος και αξιολογείσαι με βάση τις επιδόσεις των μαθητών σου; Πώς πείθεις τους άλλους καθηγητές να μπουν στην ίδια διαδικασία;

Τα παραπάνω αποτελούν μερικά από τα ερωτήματα που προκύπτουν από το πλέγμα ελέγχου και αξιολόγησης που θέλει να εφαρμόσει η υπουργός. Είναι φανερό το «μοντέλο» εκπαιδευτικού που επιθυμούν. Ένας υπάλληλος υποταγμένος και φοβισμένος και όχι ένας Δάσκαλος με αξιοπρέπεια και παιδαγωγική ελευθερία.

Συναδέλφισσες,συνάδελφοι

Η λογική του «εγώ ελπίζω να τη βολέψω» μπορεί να αποδειχτεί καταστροφική για όλους. Η καμπάνα χτυπά για όλους! Αν απέναντι σε αυτή την αξιολόγηση-χειραγώγηση δεν υπάρξει καθολική αντίσταση τότε δεν θα περάσει πολύς καιρός που χιλιάδες εκπαιδευτικοί θα χάσουν τη δουλειά τους και όσοι απομείνουν θα πρέπει να είναι υποταγμένοι, με μισθούς που δεν θα ξεπερνούν το 50% του μισθού του 2009! Η κατάσταση είναι τόσο άσχημη που πρέπει να ανατραπεί εδώ και τώρα αν θέλουμε να ελπίζουμε. Κι αυτό μπορεί να γίνει μόνο με τους ενωτικούς αγώνες των εργαζομένων.


Advertisements