ΝΑΥΤΙΛΟΣ – ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΙ.

Posted on Updated on


Θα ήταν το πιο μεγάλο ψέμα αυτής της κυβέρνησης, αν τα μέλη της δεν εψεύδοντο συστηματικώς και για όλα.

Ο μύθος για τους Δημοσίους Υπαλλήλους, τον υπερδιογκωμένο Δημόσιον Τομέα κι άλλες συναφείς αρλούμπες, τις οποίες με την (προδοτική εν τέλει) προπαγάνδα πολλών χρυσοκάνθαρων δημοσιογράφων έχει καταπιεί αμάσητες ο ελληνικός λαός σε μεγάλο ή μικρότερο μέρος του.

Χρόνια τώρα και επ’ εσχάτοις με ρυθμό πολυβόλου οι δημόσιοι υπάλληλοι διασύρονται, λιθοβολούνται, σφαγιάζονται. Υπάρχουν μέσα ενημέρωσης όπως ο «ΣΚΑΪ» όπου διάφοροι εργαζόμενοι τη επικουρία καλεσμένων βήτα διαλογής, εν πολλοίς φλούφληδων και φιρφιρίκων, τρώνε για πρωινό δύο Δημοσίους Υπαλλήλους για μεσημεριανό τρεις και για βραδινό -στα ακριβά ρεστωράν όπου συχνάζουν- τέσσερις συν καναν ωρομίσθιο!

Μόλις πρόσφατα ο κ. Λοβέρδος μίλησε για 1.000.000 υπαλλήλους !

Στην πραγματικότητα, σύμφωνα με τα στοιχεία του Γενικού Λογιστηρίου, της Eurostat, αλλά και του Διεθνούς Οργανισμού Εργασίας (τα οποία όλα συμπίπτουν) το σύνολο των υπαλλήλων του «στενού» Δημόσιου Τομέα το 2009 ήταν 511.906 !

Εξ αυτών οι τακτικοί ήταν 460.636, οι συμβασιούχοι αορίστου χρόνου 25.981 και ορισμένου χρόνου 48.880.

Από το 2009 έως σήμερα οι 511.906 δημόσιοι υπάλληλοι έχουν μειωθεί λόγω της σχέσης συνταξιοδοτήσεων (πέντε έως δέκα) και προσλήψεων (μία). Μάλιστα τώρα τελευταίως παραιτούνται σωρηδόν. Αντιθέτως έχουν αυξηθεί οι «σύμβουλοι» και τα λοιπά σαπρόφυτα που προσλαμβάνουν συνεχώς οι αμετανόητοι πασόκιοι, όμως αυτό είναι μια άλλη ιστορία (που όμως αυξάνει διαρκώς κι ατελέσφορα τις δημόσιες δαπάνες).

Έχουμε λοιπόν γύρω στους 480.000 Δημοσίους Υπαλλήλους στους οποίους πρέπει να συνυπολογίσουμε τους στρατιωτικούς, τους εκπαιδευτικούς, τους υπηρετούντες στα σώματα ασφαλείας και στα νοσηλευτικά ιδρύματα!

Μήπως δεν χρειαζόμαστε (έστω και υποεπανδρωμένα) στρατό, σχολεία, αστυνομία και νοσοκομεία;

Και οι υπόλοιποι υπάλληλοι που υπηρετούν στα Υπουργεία, τις Περιφέρειες και τα Δημόσια Καταστήματα, είναι πολλοί; Μας περισσεύουν; Δεν τους χρειαζόμαστε;

Ας το δούμε κι αυτό.

Το ποσοστό όσων υπηρετούν στην Ελλάδα στο ευρύτερο Δημόσιο, απ’ τον στρατό έως τα σχολεία και τις εφορίες, είναι (ήταν το 2009, τώρα είναι μικρότερο) στο 9,04% του πληθυσμού της χώρας, ενώ ο αντίστοιχος μέσος όρος στην Ένωση είναι 9,92%! Στη Δανία, που ουδείς μπορεί να την κατηγορήσει για κακοδιοίκηση, το ποσοστό είναι 18%!

Κι ακολουθούν η Σουηδία, η Φινλανδία (των εγγυήσεων), η Ολλανδία, η Γαλλία, η Βρετανία κι άλλοι, πολλοί άλλοι.

Ναι, λένε ορισμένοι (ή βαλτοί ή ηλίθιοι ή θύματα της προπαγάνδας), αλλά σε εμάς οι δημόσιοι υπάλληλοι μας κοστίζουν περισσότερο.

Ψεύδος κι αυτό! μέγα ψεύδος.

Στην Ελλάδα οι αμοιβές «των εν ευρεία εννοία δημοσίων υπαλλήλων ανέρχονται στο 10,8% του ΑΕΠ». Στη Δανία, την Πορτογαλία, τη Γαλλία, τη Σουηδία, τη Βρετανία, την Ιταλία κι άλλες -πολλές- χώρες το ποσοστό κυμαίνεται απ’ το 11% έως το 17% !!

Ναι, λένε πάλι (ή οι βαλτοί ή οι φανατικοί ή οι δογματίλες ή οι μισάνθρωποι), αλλά σε μας ο Δημόσιος Τομέας κωλοβαράει. Γιατί; Διότι οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι… παλιοχαρακτήρες! Άριστα !!

Παλιοχαρακτήρας μπορεί να ‘ναι κι ένας λοστρόμος σε ένα καράβι, αλλά αν το καράβι πάει ντουγρού στα βράχια το πάει ο καπετάνιος !

Τη δημόσια διοίκηση την έχει ξεσκίσει η εκάστοτε κυβέρνηση.

Μάλιστα η πιο αισχρή και η πιο γελοία (αλλά περιέργως η πιο εύπεπτη απ’ την κοινωνία) πρακτική είναι η αναγωγή της όποιας παθολογίας σε γενίκευση.

Βεβαίως και υπάρχουν κηφήνες δημόσιοι υπάλληλοι, κηφήνες όμως υπάρχουν παντού. Η γενίκευση ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι κηφήνες, είναι φασιστική. Και χρήσιμη σε μια κυβέρνηση που θέλει να ξεπατώσει το κράτος αντί να το κάνει ατμομηχανή της ανάπτυξης…

Γιατί να το ξεπατώσει;

Αλήθεια, ακόμα δεν ξέρετε;

ΣΤΑΘΗΣ Σ.

17.ΙΧ.2011

stathis

Advertisements

One thought on “ΝΑΥΤΙΛΟΣ – ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΙ.

    Λάμπρος Λαμπρινός said:
    31/10/2011 στο 10:14 πμ

    Οι απόψεις αυτές φαίνεται ότι άρεσαν σε πολύ κόσμο. Αυτό το συμπεραίνω, πρώτον, επειδή το άρθρο προωθείται μέσω mail, δεύτερον, γιατί σχεδόν όλα τα σχόλια γιά το άρθρο στο site της εφημερίδας ήταν επιδοκιμαστικά, και, τρίτον γιατί αναδημοσιεύτηκε σε χιλιάδες ιστοσελίδες στο Ίντερνετ (ανάλογα ποιά πρόταση του άρθρου ψάχνω στο google, τα αποτελέσματα κυμαίνονται μεταξύ 5000 και 19000).

    Κατ’ αρχήν να θυμίσω το αυτονόητο, ότι δηλαδή το κατά πόσο μεγάλος ή μικρός είναι ο δημόσιος τομέας μιάς χώρας δεν εξαρτάται από το ποσοστό του πληθυσμού που απασχολείται σ’ αυτόν, αλλά από το παραγώμενο έργο σε σχέση με τον αριθμό των υπαλλήλων. Νομίζω αυτό είναι κοινή λογική. Και επειδή το παραγόμενο έργο του δημόσιου τομέα είναι κατά κύριο λόγο υπηρεσίες προς τον πολίτη, θα πρέπει να λάβουμε και αυτό υπ’ όψιν στις συγκρίσεις με άλλες χώρες, για να αποφανθούμε αν έχουμε μικρό ή μεγάλο δημόσιο τομέα σε σχέση με αυτές.

    Και αν ακόμα το ποσοστό των εργαζομένων στο δημόσιο της Ελλάδας είναι το μισό από αυτό της Δανίας, η ποσότητα και η ποιότητα των υπηρεσιών προς τον πολίτη στην Ελλάδα δεν είναι καν η μισή σε σύγκριση με τη Δανία, είναι πολλές φορές κατώτερη. Για την ακρίβεια, απέχει τόσο πολύ, που οποιαδήποτε σύγκριση θα προξενούσε πολύ θλίψη, ή, αν διαθέτει κανείς χιούμορ, πολύ γέλιο.

    Σίγουρα τη μεγαλύτερη ευθύνη για την κατάσταση της δημόσιας διοίκησης την έχει η εκάστοτε κυβέρνηση, αλλά ο κάθε ένας υπάλληλος δεν έχει καμία ευθύνη γιά τη συμπεριφορά του και την ποιότητα της δουλειάς του; Όταν ένας δημόσιος υπάλληλος αντιμετωπίζει τον πολίτη, τον οποίο πληρώνεται για να εξυπηρετήσει, με απαξίωση, αδιαφορία και αγένεια στα όρια του σαδισμού, σε συνδυασμό με άγνοια του αντικειμένου του και ανευθυνότητα ως προς τα εργασιακά του καθήκοντα, τότε ποιός ευθύνεται; Η κυβέρνηση;

    Συμφωνώ ότι δεν είναι σωστό να γενικεύουμε, γι’ αυτό ας κάνουμε μία χονδρική στατιστική. Ας σκεφτούμε όλους τους δημόσιους υπαλλήλους με τους οποίους έχουμε έρθει σε επαφή στη ζωή μας, προκειμένου να λάβουμε τις υπηρεσίες που η δουλειά τους είναι να προσφέρουν. Ας σκεφτούμε τους στρατιωτικούς που συναντήσαμε όταν χρειάστηκε να εκπαιδευτούμε στην πολεμική τέχνη γιά την υπεράσπιση της πατρίδας, ας σκεφτούμε τους αστυνομικούς που συναντήσαμε όταν χρειαστήκαμε την προστασία τους, ας σκεφτούμε τους γιατρούς και νοσηλευτές που συναντήσαμε όταν τους χρειάστηκε η κατάσταση της υγείας μας, ας σκεφτούμε τους υπαλλήλους δημοσίων υπηρεσιών που συναντήσαμε όταν χρειαστήκαμε κάποια συνδιαλλαγή με το κράτος, ας σκεφτούμε τους εκπαιδευτικούς που συναντήσαμε όταν χρειαστήκαμε γνώση και πνευματική καλλιέργεια. 

    Ας αφήσουμε το θέμα των υποδομών και της οργάνωσης, γιά τα οποία φυσικά ευθύνεται η κυβέρνηση και ας σκεφτούμε μόνο τη στάση αυτών των υπαλλήλων απέναντι σε εμάς και τη δουλειά τους. Πόσοι από αυτούς είχαν μία στάση σαν αυτή που περιέγραψα πιό πάνω, και πόσοι από αυτούς μας αντιμετώπισαν με ευγένεια, κατανόηση και διάθεση για βοήθεια, ήταν καταρτισμένοι, είχαν αίσθηση του καθήκοντός τους, έκαναν ότι μπορούσαν γιά να μας εξυπηρετήσουν και που, αν αυτό δεν ήταν δυνατό, μας ζήτησαν συγνώμη, όπως είναι ο κανόνας στη Δανία και στις άλλες χώρες που αναφέρονται στο άρθρο;

    Αν το καράβι πέσει στα βράχια, ο πρώτος που έχει ευθύνη είναι αναμφισβήτητα ο καπετάνιος. Το κατά πόσο έχει ευθύνη και ο λοστρόμος, εξαρτάται από τις συνθήκες. Αν ο λοστρόμος γιά παράδειγμα εκτελούσε τα καθήκοντά του σωστά και δεν ήταν σε θέση να γνωρίζει ότι ο καπετάνιος δεν εκτελούσε τα δικά του, τότε βέβαια δεν έχει καμία ευθύνη. Αν όμως έβλεπε τον καπετάνιο να έχει εγκαταλέιψει το πόστο του και να γλεντάει στο σαλόνι, καί αδιαφόρισε, πολύ δε περισσότερο αν κι αυτός γλεντούσε μαζί του, τότε προφανώς έχει κι αυτός ευθύνη.

    Στη δική μας την περίπτωση, τί ακριβώς συνέβαινε τα τελευταία χρόνια;

    Ας σκεφτούμε, εμείς που τώρα κατηγορούμε κάποιους ως δοσίλογους και προδότες της πατρίδας, τη δικιά μας προσωπική στάση απέναντι σ’ αυτήν την πατρίδα. Οι δικές μας προσωπικές επιλογές, όταν χρειάζεται να επιλέξουμε ανάμεσα στο προσωπικό μας συμφέρον και το καλό της πατρίδας (συμπεριλαμβανόμενης της επιλογής των πολιτικών που θα ψηφίσουμε), τί δείχνουν; Ότι αγαπάμε αυτήν την πατρίδα ή ότι την προδίδουμε;

    Ας δούμε επιτέλους και τις δικές μας ευθύνες, αντί να σπεύδουμε να χειροκροτήσουμε όσους χαιδεύουν τα αυτιά μας μιλώντας γιά τις ευθύνες των άλλων.

    Λάμπρος Λαμπρινός
    lambrinos@get2net.dk

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.