Εκδήλωση: προβολή της ταινίας – ντοκιμαντέρ: «viva Μexico» συζήτηση με τον σκηνοθέτη και μια σύνοψη της ιστορίας του ζαπατίστικου κινήματος

Posted on Updated on


Πάτρα 16/5/2010

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Την Παρασκευή 27 Μαίου θα παρουσιαστεί και στην πόλη μας η ταινία- ντοκιμαντέρ του Nicolas Defosse: VIVA MEXICO που συνοδεύεται από έκθεση φωτογραφιών με την ονομασία La otra Mirada (Η άλλη ματιά). Η εκδήλωση αποτελεί έναν ακόμη σταθμό στον κύκλο προβολών- συζητήσεων που περιοδεύει σε όλη την Ευρώπη τους 3 τελευταίους μήνες, μετά το πέρας της 6μηνης προβολής στο Μεξικό. Η παρουσία στην Πάτρα του ίδιου του σκηνοθέτη και του συντονιστή φωτογραφίας, Adolfo Lopez, θα κάνει δυνατή τη συζήτηση σχετικά με το ζαπατίστικο κίνημα και άλλα κινήματα αντίστασης στο σύγχρονο Μεξικό.

Το ντοκιμαντέρ, διάρκειας 120΄ και παραγωγής του 2010 από την ανεξάρτητηTerra nostra films έχει λάβει το βραβείο Salvador Allende στο φεστιβάλ Βελγίου 2010, Το βραβείο κοινού στα φεστιβάλ Burdeos/ Γαλλία 2010, Sucre/ Βολιβία 2010, Tepoztlan/ Μεξικό 2009 και διακρίσεις σε πολλά κινηματογραφικά φεστιβάλ, μεταξύ των οποίων είναι το διεθνές φεστιβάλ ανθρωπίνων δικαιωμάτων του Μεξικού και το 6ο φεστιβάλ λατινοαμερικάνικου σινεμά, στο Ελσίνκι της Φινλανδίας.

Σύνοψη:«Καθώς τα φώτα θα χαμηλώσουν, στην οθόνη θα αναδυθούν χιλιάδες ιθαγενείς ινδιάνοι από τα βουνά του νοτιοανατολικού Μεξικού αποχαιρετώντας τον Subcomandante Marcos κατά την αναχώρησή του για ένα πολύμηνο ταξίδι, ώστε να συναντήσει, να ακούσει και να μιλήσει με τους μεξικανούς και τις μεξικανές που αντιστέκονται και αγωνίζονται για ένα άλλο Μεξικό. Έτσι ξεκινά το ταξίδι στο οποίο θα διασχίσει όλη τη χώρα φέρνοντάς τον μέχρι τα σύνορα με τις ΗΠΑ. ΄Ο,τι είχε ξεκινήσει ως απομονωμένος ψίθυρος γιγαντώνεται σε μια δυνατή φωνή εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων:VIVA MEXICO. Με αυτόν τον τρόπο σκιαγραφείται το ξεχασμένο πρόσωπο μιας χώρας, ο αγώνας για γη και αξιοπρέπεια…».

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στον Έσπερο, στο πάνω μέρος της Πλατείας Γεωργίου, στις 20.00 το βράδυ.

Μια σύνοψη της ιστορίας του ζαπατίστικου κινήματος

Ναι οι ζαπατίστας είναι οι άνθρωποι με τα πρόσωπα κρυμμένα πίσω από τις κουκούλες. Όπως οι ίδιοι λένε: «καλύψαμε τα πρόσωπά μας για να μας δουν».

Το 1983 συγκροτήθηκε ο ΕΖLN (ο Εθνικός Απελευθερωτικός Στρατός των Ζαπατίστας) από μια μικρή ομάδα 6 επαναστατών, που όμως δεν ακολούθησαν την ορθόδοξη πορεία φώτισης των κάτω από τα πάνω, ως πρωτοπορία που κατείχε την αλήθεια και δίδασκε, εκπαίδευε και καθοδηγούσε το λαό. Αυτή τη φορά, σε αντίθεση με τα άλλα εθνικο-απελευθερωτικά κινήματα, στα βουνά του Μεξικού έγινε αντίστροφα.. Ο πρώτος αντάρτικος πυρήνας αφουγκράστηκε, άκουσε προσεχτικά τους από τα κάτω, τους απλούς ιθαγενείς ινδιάνους και βρήκε μαζί τους έναν ρυθμό για να σκεφτεί, να ζυμωθεί, να συμπορευτεί, να οργανώσει και να πραγματώσει ένα επαναστατικό κίνημα που βγήκε στο φως την πρωτοχρονιά του 1994.

Τότε, ο EZLN μαζί με 3000 περίπου ένοπλους από τα υψίπεδα και τη ζούγκλα της Τσιάπας κατέλαβαν 7 πόλεις της περιοχής, κηρύσσοντας τον πόλεμο στο καθεστώς και ανακοινώνοντας την 1η Διακήρυξη της ζούγκλας Λακαντόνα, ένα πρόγραμμα διεκδικήσεων 11 αρχών: στέγη, γη, δουλειά, υγεία, παιδεία, τροφή, ελευθερία, ανεξαρτησία, δικαιοσύνη, δημοκρατία και ειρήνη.

Έχουν περάσει 17 χρόνια από τότε και το ζαπατίστικο κίνημα όχι μόνο δεν έσβησε, δεν υπέκυψε από την καταστολή των εκάστοτε στρατιωτικών, παραστρατιωτικών ή άλλων επιχειρήσεων του κράτους και του Κεφαλαίου αλλά κατάφερε να ριζώσει στη βάση, να οργανωθεί καλύτερα, να προχωρήσει από τους ίδιους τους ιθαγενείς, να επικοινωνήσει με όλους τους τρόπους αντίστασης μέσω της «κοινωνίας των πολιτών» να εμπνεύσει και να επηρεάσει ιδέες και δράσεις σε όλο το φάσμα της παγκόσμιας αντίστασης που ψάχνει έναν δρόμο διαφορετικό για έναν καινούργιο κόσμο.

Πολλοί είναι οι σημαντικοί σταθμοί αυτού του κινήματος που αντανακλούν τους στόχους, το λόγο, τις στρατηγικές, τις πρακτικές, τη νέα πραγματικότητα που αναδύθηκε μέσα από τον αγώνα. Οι πιο καθοριστικοί είναι:

Την άνοιξη του 2001 ξεκίνησε η «μεγάλη πορεία» των ζαπατίστας προς την πρωτεύουσα του Μεξικού ενθουσιάζοντας και ξεσηκώνοντας στη διαδρομή εκατομμύρια κόσμου, κερδίζοντας την υποστήριξη όλων σχεδόν των ιθαγενικών κοινοτήτων και επιπλέον των κινημάτων, εντός και εκτός της χώρας. Αίτημα της πορείας η ψήφιση από το κοινοβούλιο ενός νόμου που θα εγγυόταν την επιβίωση του πολιτισμού και των δικαιωμάτων τους βάσει των συμφωνιών που τέθηκαν στον Σαν Αντρές το 1995, αλλά ποτέ δεν τηρήθηκαν από την εξουσία.

Η διαδικασία της οργάνωσή τους όμως δεν ηττήθηκε. Με την επίμονη δουλειά μυρμηγκιού εξακολουθούσαν να αγωνίζονται και να οργανώνονται μέσα στις κοινότητές τους, ενώ ο EZLN είχε πάρει το ρόλο μόνο της άμυνας των κοινοτήτων.

Πρωτοχρονιά 2003. Ανακοινώνουν την απόφαση να «οικοδομήσουν» μόνοι την αυτονομία τους, ό,τι δηλαδή η κυβέρνηση τους είχε αρνηθεί. Έτσι ανακηρύσσονται 30 δήμοι σε «αυτόνομοι ζαπατίστικοι δήμοι» οι οποίοι κατανέμονται σε 5 caracoles (σαλιγκάρια). Σε κάθε caracol, πολιτικο-πολιτιστική περιοχή, εγκαθίσταται ένα Συμβούλιο Καλής Διακυβέρνησης αποτελούμενο από ανακλητούς εκπροσώπους απ΄όλους τους δήμους. Στόχων των δομών αυτών είναι η ανάπτυξη της αυτονομίας, της αλληλοβοήθειας μεταξύ των δήμων, η εξισορρόπηση της βοήθειας που προερχόταν από τα κινήματα αλληλεγγύης, η προαγωγή προγραμμάτων υγείας, εκπαίδευσης, δικαιοσύνης και εμπορίου έξω από τους κρατικούς θεσμούς.

Όλη η διαδικασία που συνεχίζεται μέχρι σήμερα δεν έγινε σύμφωνα με μια συνταγή – μοντέλο που επέβαλε ο EZLN στους ιθαγενικούς δήμους. Γιατί όπως οι ίδιοι λένε «δρόμος δεν υπάρχει, ο δρόμος γίνεται περπατώντας». Έτσι για παράδειγμα, δεν φτιάχτηκε ένα ενιαίο εκπαιδευτικό σύστημα για όλα τα caracoles. Φτιάχτηκαν 5, ανάλογα με τις ιδιαιτερότητες, τις παραδόσεις, τις ανάγκες κάθε τόπου και των ανθρώπων του.

Στα μέσα του 2005 με τη δημοσιοποίηση της 6ης διακήρυξης της ζούγκλας Λακαντόνα, ο EZLN καλεί όλες τις δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής αριστεράς να ενωθούν σε ένα εθνικό κίνημα: Την Άλλη Καμπάνια. Η πρόταση είναι να οικοδομηθεί μια άλλη μορφή πολιτικής, με άλλη γλώσσα που να προωθεί τη φωνή των από τα κάτω και από τα αριστερά και στόχο έχει την αναζήτηση ενός Μεξικού πιο δίκαιου. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο ζαπατίστικος λόγος δεν είναι ο κυρίαρχος πολιτικός λόγος∙ έχει χαρακτηριστεί ως μια «ποιητική της κοινωνικοπολιτικής σκέψης και πράξης» που τέμνει και διαπλέκει πραγματικότητα και μυθοπλασία, αμφισβητεί τις κυρίαρχες έννοιες και νοηματοδοτεί εκ νέου τη ζωή, το χρόνο, την ιστορία, την πολιτική και πάντα από τα κάτω. Γι΄αυτό και ποτέ οι ζαπατίστας δεν ενεπλάκησαν με πολιτικά κόμματα και εκλογές, ποτέ δεν στηρίχτηκαν στις υποσχέσεις της εξουσίας και στα καλέσματα για καθεστωτικό αγώνα. Καθημερινά και επίμονα χαράσσουν τη δική τους πορεία, δομούν την αυτόνομη κοινωνία τους πάνω στις πραγματικές ανάγκες της ζωής.

Την 1η Ιανουαρίου του 2006 ξεκινά το μεγάλο ταξίδι του Subcomandante Marcos ως «Απεσταλμένου Μηδέν» και μιας επιτροπής σε ολόκληρη τη χώρα κάνοντας εφαρμογή την 6η Διακήρυξη. Η αποστολή τους διακόπτεται και ξαναξεκινά πολλές φορές. (το ταξίδι αυτό και οι συναντήσεις καταγράφονται στο ντοκιμαντέρ του Nicolas Defosse: VIVA MEXICO)

2007-2008. Διεξάγονται η 1η, 2η, και 3η Συνάντηση των Ζαπατίστικων Λαών με τους Λαούς του Κόσμου». Η δουλειά και η οργάνωση στις κοινότητες και τους δήμους συνεχίζεται παρά τις αλλεπάλληλες επιθέσεις του στρατού, της αστυνομίας και των παραστρατιωτικών που καταστρέφουν υποδομές των δήμων, εκβιάζουν, διώκουν, φυλακίζουν ακόμη και δολοφονούν ζαπατίστας ή μέλη της άλλης καμπάνιας. Άλλωστε από την 1η Γενάρη του 1994 ένας πόλεμος χαμηλής έντασης ποτέ δεν έπαψε να διεξάγεται μεταξύ των κυβερνήσεων και του ζαπατίστικου κινήματος.

Ιανουάριος 2009: Στο Σαν Κριστόμπαλ δε Λας Κάσας ολοκληρώνεται «το πρώτο παγκόσμιο φεστιβάλ της εξεγερμένης αξιοπρέπειας» με χαιρετισμό στον ελληνικό Δεκέμβρη του 2008 και καταγγελία της βίας των κυβερνήσεων και των πολιτικών κομμάτων παγκοσμίως. Στο φεστιβάλ επίσης οι ζαπατίστας περιγράφουν την αργή και σταθερή οικοδόμηση της δικής τους αυτονομίας.

Οι ζαπατίστας ό,τι κι αν λέγεται έχουν ανοίξει μια δίοδο προς το έτερο, προς έναν καινούργιο κόσμο, όπου το μέτρο ορίζεται από τις ανθρώπινες ανάγκες εναρμονισμένες στη φύση, και όχι από το κέρδος, την ανάπτυξη και την κατανάλωση. Τι συμβαίνει όταν τα όνειρα για μια αλλιώτικη ζωή, αποδεσμευμένη από την καταπίεση και την εκμετάλλευση γεννούν σήμερα μπροστά στα μάτια μας, τόσο μακριά μα τόσο κοντά, τόπους όπου το διαφορετικό και το κοινότυπο, η άρνηση και η κατάφαση συναρθρώνονται και αναμετρώνται; Μια απάντηση από τις πολλές δυνατές μπορεί να δοθεί μέσα από τα λόγια του ιθαγενή Μάγια Γέρο – Αντώνιο, που τον πρώτο καιρό συγκρότησης του EZLN, αποτέλεσε μια γέφυρα επικοινωνίας ανάμεσα στους ιθαγενείς και τους αντάρτες: « Ο αγώνας είναι σαν ένας κύκλος. Μπορεί να ξεκινήσει από οποιοδήποτε σημείο αλλά ποτέ δεν τελειώνει».

Advertisements