ΕΝΩΤΙΚΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΣΧΗΜΑ : Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΥ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΥ.

Posted on Updated on


Εδώ και ένα χρόνο περίπου η κυβέρνηση με την τρόικα έχουν εξαπολύσει την πιο αντιλαϊκή επίθεση των τελευταίων δεκαετιών απέναντι στη συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας. Το επιχείρημά τους είναι πως μόνο μ’ αυτή την πολιτική μπορεί ν’ ανακάμψει η οικονομία και η χώρα. Τ’ αποτελέσματα είναι πλέον ορατά στον καθένα. Το δημόσιο χρέος και το οικονομικό έλλειμμα αυξάνουν με ραγδαίους ρυθμούς. Μεγάλο μέρος της κοινωνίας επιβιώνει κάτω από τα όρια της φτώχειας, χιλιάδες άνεργοι προστίθενται συνεχώς στις ουρές του ΟΑΕΔ, η απόγνωση και τ’ αδιέξοδα συσσωρεύονται. Απέναντι στη γενικευμένη χρεοκοπία της πολιτικής τους κυβέρνηση και τρόικα απαντούν με ακόμη πιο σκληρά μέτρα για τον κόσμο της εργασίας. Η τελευταία συμφωνία σε επίπεδο ΕΕ αποτελεί δέσμευση για διαρκή αφαίμαξη των εργαζομένων. Ετοιμάζονται ήδη για νέο γύρο περικοπών στους μισθούς, προωθούν την πλήρη απορύθμιση στις εργασιακές σχέσεις, διαλύουν ακόμη περισσότερο το κοινωνικό κράτος συγχωνεύοντας σχολεία και νοσοκομεία, εγκαταλείπουν στην τύχη τους τ’ ασφαλιστικά ταμεία και σχεδιάζουν γενικευμένο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας.

Όλα τα παραπάνω αποδεικνύουν πως η δυσχερής οικονομική θέση της χώρας χρησιμοποιείται από την κυβέρνηση και την τρόικα προκειμένου να προωθήσουν με πιο ταχείς ρυθμούς την κατάργηση όσων οι εργαζόμενοι κατακτήσαμε με αγώνες στις προηγούμενες δεκαετίες. Η πολιτική τους δε σώζει τη χώρα, αλλά τις τράπεζες και τις κυρίαρχες δυνάμεις της αγοράς.

…ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΧΡΕΟΣ

Η μέχρι τώρα απάντηση από την πλευρά μας είναι πολύ πίσω από τις απαιτήσεις των καιρών. Από τη μια πανεργατικές απεργίες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ χωρίς τον απαιτούμενο σχεδιασμό, χωρίς συγκεκριμένους στόχους και με κυρίαρχη την προσπάθεια εκτόνωσης της κατάστασης από τις συνδικαλιστικές δυνάμεις του κυβερνητικού συνδικαλισμού που επιδιώκουν το συνδικαλιστικό νεκροταφείο. Κι από την άλλη στην εκπαίδευση σκόρπιες κλαδικές απεργίες με μικρή συμμετοχή που σπέρνουν την απογοήτευση ακόμη και σ’ ένα δυναμικό που δε δείχνει διατεθειμένο να υποταχθεί.

Μέσα σ’ αυτή την περίοδο όμως αναπτύχθηκαν επιμέρους αγώνες που αποδεικνύουν πως μια προσπάθεια με σαφείς στόχους, ποικίλες μορφές δράσης και ανυποχώρητο πνεύμα μπορεί να στριμώξει την πολιτική της κυβέρνησης και της τρόικας. Οι δράσεις γονέων – εκπαιδευτικών – μαθητών για τις συγχωνεύσεις, οι δράσεις στις παρελάσεις, ο αγώνας των κατοίκων της Κερατέας που, παρά το μέγεθος της κρατικής καταστολής που υφίστανται, αντιστέκονται για πάνω από τρεις μήνες, ο αγώνας των 300 της Υπατίας, ο αγώνας των νοσοκομειακών για την υπεράσπιση της δημόσιας υγείας, των φαρμακοποιών που αντιστέκονται στη στάση πληρωμών στο εσωτερικό της χώρας, η ανάπτυξη του κινήματος «Δεν πληρώνω» που αγκαλιάστηκε από την κοινωνία παρά τη δυσφήμηση που επιχειρήθηκε εναντίον του από τα μεγάλα ΜΜΕ, οι αποδοκιμασίες των κυβερνητικών στελεχών που εντείνονται και άλλοι αγώνες που γίνονται μάλιστα και χωρίς τις κλασικές κομματικές διαμεσολαβήσεις, δείχνουν ότι κάτι αλλάζει στη βάση της κοινωνίας.

Και βέβαια σε καμιά περίπτωση δεν υπήρξαν φαινόμενα κοινωνικού αυτοματισμού απέναντι σ’ όποιον κινητοποιήθηκε αυτή την περίοδο, ακριβώς γιατί η μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας αντιλαμβάνεται πως οι κινητοποιήσεις που γίνονται είναι δίκαιες.

Είναι κοινή πεποίθηση λοιπόν ότι δε μπορούμε να συνεχίσουμε να κινούμαστε ως εργαζόμενοι με τον ίδιο αδιέξοδο και αναποτελεσματικό τρόπο. Χρειαζόμαστε συνολική αντιπαράθεση με τη λογική του αδιέξοδου μνημονιακού μονόδρομου κυβέρνησης- τρόικας-Ε.Ε. Χρειαζόμαστε κοινούς αγώνες των εργαζομένων δημόσιου και ιδιωτικού τομέα με ξεκάθαρους στόχους που θ’ αποσκοπούν όχι μόνο στη διαμαρτυρία για την εφαρμοζόμενη πολιτική, αλλά θα είναι πολιτικοποιημένοι και θα βάζουν επιτακτικά το ζήτημα της ανατροπής της κυβέρνησης και της πολιτικής της, που θα αναδεικνύουν την ανάγκη να αλλάξει ριζικά πορεία η χώρα στη κατεύθυνση σύγκρουσης με τα συμφέροντα του κεφαλαίου.

Είναι αναγκαίο ένα πλατύ μέτωπο εργαζομένων σε Ελλάδα και Ευρώπη που θα διεκδικήσει μια άλλη πορεία για τη χώρα συνολικά, κόντρα στα συμφέροντα των δανειστών από τη μια και των οικονομικά ισχυρών αυτού του τόπου από την άλλη. Με εργαλείο την αγωνιστική αλληλεγγύη και την πιο πλατιά συμπαράταξη, με ποικίλες μορφές, των πολύμορφων δυνάμεων που αντιστέκονται.

ΜΑΖΙ ΤΑ ΦΑΓΑΤΕ – ΔΕΝ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙ Ο ΛΑΟΣ ΤΑ ΧΡΕΗ ΣΑΣ

ΠΑΤΡΑ 4/4/2011

Advertisements