ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ στο 14ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ της ΟΛΜΕ

Posted on Updated on


του Θόδωρου Σταμούλη , μέλους του ΔΣ της ΕΛΜΕ Α΄Αχαιας και σύνεδρου στο 14ο συνέδριο της ΟΛΜΕ με το Ενωτικό Αριστερό Ψηφοδέλτιο

book9

Κρίνοντας τα πεπραγμένα του απερχόμενου ΔΣ είναι αναγκαίο να θέσουμε κάποια κριτήρια και να εκτιμήσουμε κατά πόσο το ΔΣ ανταποκρίθηκε θετικά ή όχι σ’ αυτά.

α) Πρέπει να εκτιμήσουμε αν το ΔΣ προσανατόλισε σωστά και έγκαιρα τον κλάδο στις κοινωνικές εξελίξεις και αν κατόρθωσε να οργανώσει τις απαιτούμενες αντιστάσεις απέναντι στις αντιλαϊκές πολιτικές που κορυφώνονται όσο οξύνεται η οικονομική κρίση.

β) Να δούμε αν έγιναν προσπάθειες προκειμένου να διαμορφωθούν τα αναγκαία μέτωπα που θα έκαναν πιο αποτελεσματική την πάλη των εργαζομένων.

γ) Να δούμε αν τροποποιήθηκε εντός των εργαζομένων και προς ποια κατεύθυνση το δίπολο συλλογική δράση – ατομική απάντηση στα προβλήματα.

Με δυο λόγια πρέπει να εκτιμήσουμε αν έγιναν προσπάθειες από το ΔΣ και αν αυτές καρποφόρησαν ώστε να μπορούμε να μιλάμε σήμερα για μια καλύτερη κατάσταση στο συνδικάτο σε σχέση με το 2007.

Εξετάζοντας συνολικά την κατάσταση εκτιμώ πως δε μπορούμε να είμαστε ικανοποιημένοι απ’ όσα έγιναν και πολύ περισσότερο από τ’ αποτελέσματα που είχαν οι όποιες προσπάθειες. Δεν ισχυρίζομαι πως όλες οι παρατάξεις έχουν το ίδιο μερίδιο ευθύνης ή επέδειξαν την ίδια στάση, αλλά πως το συνολικό αποτέλεσμα αν δεν είναι αρνητικό υποδηλώνει τουλάχιστον στασιμότητα. Το συνδικάτο δεν μπόρεσε ν’ απαντήσει στη συνεχώς εντεινόμενη νεοφιλελεύθερη επίθεση τόσο στα ζητήματα εργασίας όσο και στα ζητήματα εκπαίδευσης.

Το νεοφιλελεύθερο σχέδιο για πλήρη υποταγή των εργαζομένων στις απαιτήσεις του κεφαλαίου, για την αφαίρεση κάθε κοινωνικού δικαιώματος, για την εμπορευματοποίηση – ιδιωτικοποίηση κάθε κοινωνικού αγαθού, για τη διαμόρφωση του επιχειρηματικού και ανταγωνιστικού σχολείου ολοένα και προχωρά.

Και εδώ είναι αναγκαίο, μιλώντας από την πλευρά της αριστεράς, από την πλευρά των δυνάμεων που αντιστρατεύονται το νεοφιλελεύθερο σχέδιο, να δούμε γιατί οι όποιες προσπάθειες έγιναν δε στάθηκαν ικανές ν’ ανατρέψουν ή τουλάχιστον να τροποποιήσουν την κατάσταση προς όφελος των εργαζομένων. Επιβάλλεται λοιπόν να δούμε κάποια ζητήματα.

1) Καταρχήν να δούμε αν η πρακτική συμμαχιών με όποια παράταξη του δικομματισμού είναι στην αντιπολίτευση, στην παρούσα διετία με την ΠΑΣΚ, έχει αποδώσει καρπούς. Και εδώ δε μιλάω για επιμέρους τακτικές συγκλίσεις προκειμένου να βγει πχ μια εισήγηση προς τον κλάδο αλλά για συνολικότερες συμμαχίες που καθορίζουν τη δράση της ΟΛΜΕ. Ξεκινώντας από την πολιτική απόφαση και τις θέσεις του κλάδου ας αναρωτηθούμε αν αυτές είναι πιο κοντά στις απόψεις της αριστεράς ή της ΠΑΣΚ και πολύ περισσότερο αν μπορούν να εμπνεύσουν αγώνες και να γίνουν αιτήματα πάλης για τους εργαζόμενους. Και για να γίνω συγκεκριμένος δείτε για παράδειγμα τις θέσεις για την ΤΕΕ, για την πρόσβαση στην Γ/θμια, για την επιμόρφωση, για τη σύνταξη στα 30 χρόνια εργασίας τη στιγμή που πολλοί συνάδελφοι διορίζονται στα 35 και στα 40 τους δουλεύοντας μεχρι τότε είτε ανασφάλιστοι είτε με μερική ασφάλιση.

 2) Και αν οι προγραμματικές θέσεις είναι ένα ζήτημα ο τρόπος διαχείρισής τους από τις παρατάξεις του δικομματισμού είναι ένα εξίσου σημαντικό ζήτημα. Για παράδειγμα ενώ υπάρχει η θέση ενάντια στην αξιολόγηση – χειραγώγηση δείτε τη στάση της ΟΛΜΕ απέναντι στην εγκύκλιο προγραμματισμού του διδακτικού έργου. Μια στάση που δεν έδινε σαφές στίγμα για το τι να κάνουν οι συνάδελφοι την ίδια στιγμή μάλιστα που υπήρχε η ξεκάθαρη θέση της συνέλευσης των προέδρων που μιλούσε για απαράδεκτη εγκύκλιο που έπρεπε ν’ αποσυρθεί. Για παράδειγμα ενώ υπάρχει η θέση για κατάργηση της ωρομισθίας ΠΑΣΚ και ΔΑΚΕ συμφωνούν στον αποκλεισμό των συναδέλφων ωρομισθίων από τις εκλογές για το συνέδριο και πολλές φορές και από τα ίδια τα σωματεία. Θυμηθείτε ακόμη τη στάση τους το Δεκέμβρη να μην κηρύξουν απεργία αμέσως μετά τη δολοφονία του 15χρονου για να το πράξουν μετά κάτω από το βάρος των μαθητικών κινητοποιήσεων.

 Όλα τα παραπάνω και πολλά περισσότερα αποδεικνύουν πως οι προγραμματικές συγκλίσεις, αποτελούν απλά νομιμοποίηση προς τη βάση του κλάδου για τις παρατάξεις του δικομματισμού ως δήθεν αντιπολιτευτικές δυνάμεις. Κάτι που δεν τις εμποδίζει βέβαια να συμπεριφέρονται ενάντια στα συμφέροντα των εργαζομένων στις κρίσιμες στιγμές, πειθαρχώντας στο κόμμα τους που είτε είναι είτε ετοιμάζεται για την εξουσία.

3) Ενώ υπήρχαν οι όροι το προηγούμενο διάστημα να υπάρξουν σοβαρά εμπόδια προς την κυβέρνηση στο ζήτημα του ασφαλιστικού, ζήτημα που αφορά όλους τους εργαζόμενους αυτό δεν έγινε. Και εδώ πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως η λογική που επικράτησε στην ΟΛΜΕ να μπουν τα ιδιαίτερα αιτήματα του κλάδου μπροστά, να γίνουν και χωριστές κινητοποιήσεις του κλάδου όχι με στόχο την πίεση στις συμβιβασμένες ηγεσίες ΑΔΕΔΥ και ΓΣΕΕ αλλά την κλαδική και μόνο διεκδίκηση είναι λανθασμένη. Και φάνηκε αυτό από την ισχνή συμμετοχή των συναδέλφων σ’ αυτές τις κινητοποιήσεις σε σχέση με τις γενικές απεργίες.

4) Βιώνουμε μια βαθιά κρίση αναξιοπιστίας του συνδικαλιστικού κινήματος που σχετίζεται από τη μια με την αναποτελεσματικότητα των αγώνων και από την άλλη με το κυρίαρχο πρόσωπο του συνδικαλισμού που είναι συνυφασμένο με το ατομικό βόλεμα, τον παραγοντισμό και την υποταγή στην εξουσία. Για ν’ αντιστρέψουμε την κατάσταση είναι αναγκαία μια σε βάθος και σε έκταση δουλειά που απαιτεί προετοιμασία δυνάμεων και συγκεκριμένη στόχευση.

Απ’ αυτή την άποψη προτάσεις σαν και αυτές του Φθινοπώρου για 5θήμερες κλαδικές απεργίες χωρίς ίχνος προετοιμασίας συντείνουν στην απομάκρυνση του κόσμου από το συνδικάτο. Επειδή λοιπόν δε βολευόμαστε στην παρούσα κατάσταση του σ.κ. είναι αναγκαίο να προσπαθήσουμε να χαράξουμε δρόμους που καταρχήν θ’ αναδεικνύουν τις πραγματικές αιτίες στις οποίες οφείλεται η χειροτέρευση των όρων ζωής για την κοινωνική πλειοψηφία και ταυτόχρονα θα θέτουν τις ανάγκες των εργαζομένων στο προσκήνιο.

Έχουμε ανάγκη λοιπόν ένα μέτωπο ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό, στη σύγχρονη δηλαδή και παγκόσμια καπιταλιστική επιλογή και ενάντια στους κυρίαρχους πολιτικούς φορείς του στη χώρα μας, στη ΝΔ και στο ΠΑΣΟΚ. Απ’ αυτή την άποψη η ενότητα των δυνάμεων της αριστεράς ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό, ενάντια στο δικομματισμό και πάνω σε μια προγραμματική βάση υπηρέτησης των λαϊκών αναγκών είναι ο απαραίτητος όρος προκειμένου να δημιουργηθεί η δύναμη εκείνη που μπορεί ν’ αλλάξει τα πράγματα.

Στην Πάτρα έχουμε κάνει σημαντικά βήματα σ’ αυτή την κατεύθυνση δημιουργώντας το Ενωτικό Αριστερό Ψηφοδέλτιο στο οποίο συνεργάζονται δυνάμεις και συνάδελφοι που μέχρι χθες είτε ήταν σε διαφορετικές παρατάξεις είτε δεν ήταν σε καμιά παράταξη κρατώντας κριτική στάση απέναντι στην αριστερά. Γνωρίζουμε πως έχουμε να κάνουμε πολλά βήματα ακόμη προκειμένου ν’ αρθούμε στο ύψος των περιστάσεων, είμαστε όμως πεπεισμένοι πως εγκαταλείποντας τις χωριστικές λογικές περιχαράκωσης δημιουργούμε τους όρους για να αντιστρέψουμε τη φορά των πραγμάτων προς όφελος των εργαζομένων και του δημόσιου σχολείου.

Είναι καιρός λοιπόν όσοι υποστηρίζουν πως είναι υπέρ μιας μετωπικής λογικής στο συνδικάτο και μακριά από την υπεράσπιση στενών, μικροπαραταξιακών και μικροκομματικών συμφερόντων, όσοι αναγνωρίζουν την αναγκαιότητα να ηττηθεί ο δικομματισμός και ο νεοφιλελευθερισμός ν’ αναλογιστούν πως θα υπηρετήσουν καλύτερα και αποτελεσματικά αυτή τη λογική. Όσο πιο σύντομα γίνει αυτό τόσο περισσότερο αισιόδοξοι μπορούμε να είμαστε πως τα πράγματα θ’ αλλάξουν.